Denne boken var mitt første møte med Are Kalvø utenfor Hallo-i-Uken. Det er ikke mange bøker her i verden som får meg til å gråte av latter, og det er heller ikke mange bøker som får meg til sitere.
“Eidsvoll er ein halvstor plass på Austlandet der ein gjeng bønder og og overklasseklyserfrå Sør-Norge var på seminar i 1814 for å skrive a den franske grunnlova og be om å få ein dansk konge. Og demokratiet? Vi skryt ikkje mykje av det resten av året. Sjå på den norske valgdagen. Dersom det no er slik at vi er glade i demokratiet, korleis kan det ha seg at absolutt alt er gjort for å gjere den norske valgdagen så utrivelig som mulig? Det er alltid på ein måndag. Helga er over og det er lenge til neste helg. Det er alltid i september. Sommaren er over, og det er ufattelig lenge tilneste sommar . Det er ikkje eingong skikkelig haust. Det er september. Det er grått. Det regnar nesten alltid på valgdagen. Det er ikkje lov å selje alkohol. Og vallokalet er utan unntak det tristaste lokalet i kommunen, som regel ein falleferdig gymnastikksal som stinkar av fleire tiår med barnesvette.Hadde det vore mulig å vedta at det skal vere motbakke fram til alle norske vallokale, så hadde det vore gjort for lenge sidan. Absolutt alt ved den norske valdagen seier at dette er faen ingen fest.”
